DWSZdr
Rys historyczny
Wtorek, 19 czerwca 2018 r.

Zabezpieczenie medyczne, oprócz skutecznej broni, dobrego sprzętu, męstwa i ofiarności żołnierzy jest istotnym elementem wartości bojowej wojska, dlatego wraz z rozwojem wiedzy medycznej wzrastało znaczenie wojskowych służb sanitarnych. W związku z tym, już w 1919 r. Minister Spraw Wojskowych powołał "oficerski korpus wojskowo-lekarski”, a także działalność rozpoczęła Wojskowa Rada Sanitarna.

Kolejne lata to dalszy, intensywny rozwój systemu kształcenia wojskowo-medycznego czego efektem było utworzenie w 1922 r. w Warszawie Wojskowej Szkoły Sanitarnej oraz powołanie w 1930r. Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Łącznie w latach 1927-1939 dyplomy lekarzy, stomatologów i farmaceutów uzyskało 473 oficerów (w 1939r. - 466 absolwentów pozostało w służbie czynnej, zdając egzamin zawodowy podczas II wojny światowej).


W II Rzeczypospolitej rolę centralnych organów służby zdrowia pełnił Minister Spraw Wojskowych i Departament Sanitarny Ministerstwa Obrony Narodowej. Działalnością administracyjno-specjalistyczną służby zdrowia na obszarze każdego Okręgu Korpusu (wojskowego podziału administracyjnego II Rzeczypospolitej) kierował Szef Sanitarny Okręgu Korpusu. W każdym Okręgu istniał batalion sanitarny i szpital okręgowy zapewniający opiekę medyczną wojskowym i osobom uprawnionym do leczenia wojskowego.

 
Żaden żołnierz podczas II wojny światowej nie został pozbawiony opieki medycznej. Sprawnie organizowano polowe, wojskowe punkty medyczne w oparciu o kościoły, szkoły i inne obiekty. Personel medyczny ramię w ramię uczestniczył w kampanii wrześniowej, brał czynny udział w polskich formacjach wojskowych (Francja, Wielka Brytania, Włochy, Norwegia - obrona Narwiku, Afryka - obrona Tobruku). Za męstwo na polach bitew 35 osób z personelu medycznego zostało odznaczonych Krzyżem Virtuti Militari.


W 1944 r. powołano do funkcjonowania Szefostwo Służby Zdrowia obu Armii oraz zorganizowano grupy sanitarno-epidemiologiczne (SEG) i samodzielne kompanie dezynfekcyjno-kąpielowe.


Po powołaniu Naczelnego Dowództwa WP utworzono Departament Służby Zdrowia. Formował on frontowe Laboratoria Sanitarno-Epidemiologiczne, których zadaniem była kontrola stanu sanitarno-higienicznego jednostek, szpitali polowych oraz nadzór nad przebiegiem szczepień. Po zakończeniu działań wojennych w latach 1946-1950 Laboratoria Sanitarno-Epidemiologiczne przekształcone zostały w Okręgowe Laboratoria Sanitarno-Higieniczne, z których w 1975 r. utworzono okręgowe stacje sanitarno-epidemiologiczne (WSSE).

Największą reorganizację służby sanitarne przeszły w latach 2002/2003. Z połączenia WSSE oraz Wojskowych Ośrodków Weterynaryjnych utworzono 5 Wojskowych Ośrodków Medycyny Prewencyjnej przydzielając im nową właściwość terytorialną i rzeczową. Ponadto w 2007r. dołączono Wojskową Inspekcję Farmaceutyczną co pozwala w resorcie obrony narodowej na zapewnienie kompleksowej ochrony żołnierzom i pracownikom wojska w zakresie szeroko pojętego zdrowia publicznego.